“Nu ik alleen ben kan ik, dankzij het zwemmen, de dag toch met een babbeltje beginnen”
Laurin (1944)
Zwemt sinds 2017 in de Galderse Meren
Laurin heb ik leren kennen toen zij in de winter aan het strand bij parkeerplaats P3 kwam zwemmen (haar groepje zwemt normaal gesproken altijd bij P1. Een journalist van BN/De Stem was aanwezig om haar en een aantal andere winterzwemmers te interviewen voor een artikel. Laurin is op dat moment 79 en is dagelijks borstcrawlend te zien in de Galderse Meren.
Ik parkeer mijn auto en wandel haar tuinpad op. Ineens staat zij daar als frisse, vlotte vrouw. Anders dan anders, omdat ik haar normaal gesproken altijd in badpak zie. In haar kamer staat een kantklostafel met een ingewikkeld en kleurrijk stukje handwerk. We raken aan de praat.
“Ik woonde vroeger tegenover het zwembad en werd lid van zwemvereniging Surae; vanaf mijn 13e verjaardag mocht ik wedstrijdzwemmen en aan waterpolo gaan doen. Ik moest daar vanwege middenoorontstekingen mee stoppen. Toen ik later trouwde en kinderen kreeg was zwemmen geen prioriteit meer. Door Annie de Vos, een vrij bekend iemand binnen de zwemwereld, ben ik via ‘Masterszwemvereniging Old Dutch’ mee gaan doen aan openwaterwedstrijden, waarbij ik ook veel bekers heb gewonnen.
Tijdens de coronaperiode zijn we met ‘IJszwemmers Galder’ gestart. Mijn kleinkinderen gingen vanaf dat moment ook meezwemmen want, zo zeiden ze “er is toch niks te doen”.
Vorig jaar hebben mijn kleinkinderen en ik meegedaan met ‘Swim to Fight Cancer’. Het dragen van een wetsuit werd door de organisatie verplicht: het zat zo strak dat ik het benauwd kreeg, wat een ellende. Vanaf het keerpunt zwom ik met de rits los, daarna ging het beter. Toen ik voor controle bij mijn longarts kwam constateerde hij verbaasd dat mijn longfunctie een stuk verbeterd was.
Ik ga ook wel eens alleen zwemmen, ook met die erge kou. Dat vind ik wel spannend, maar ik doe het wel. Want: je wordt in water geboren en dan ga je dood in water. Ik heb altijd mijn telefoon in mijn boei bij me, ze kunnen dan altijd zien wie ik ben; dood of niet dood.
De twee mooiste dingen zijn dat je altijd van die prachtige luchten hebt en het sociale contact met de anderen. Mijn man is begin 2024 overleden en ik zie nu gewoon elke dag dat clubje mensen bij de Galderse Meren. Nu ik alleen ben vind ik het fijn om ’s ochtends te zwemmen en dan heb je gelijk een babbeltje. Ga je niet zwemmen, dan is er niemand, de hele ochtend is er niemand.