Zo snel mogelijk leren zwemmen!
Wij woonden op een woonark aan de Maas, niet in de Maas maar op de oever.
De Maas was breed en door de scheepvaart kon het er ook gevaarlijk zijn.
Natuurlijk waren onze ouders heel voorzichtig en stuurden ons op zwemles.
Elke zaterdag werden mijn zusje en ik op de bus naar Dordrecht gezet voor zwemlessen. In onze tassen een doosje met een pannenkoek met basterdsuiker.
Na onze zwemles was dát de grote traktatie. De basterdsuiker was inmiddels gesmolten en de pannenkoek droop van het suikerwater. Heerlijk!
Op de middelbare school ging ik vaak, voor schooltijd, met een vriendin zwemmen. Feit was dat ik hopeloos verliefd was op de badmeester. In mijn werkende leven zette ik dat zwemmen voort, samen met mijn moeder. Haar haalde ik op, zette haar thuis af en zat zelf keurig om half 9 op kantoor. Soms klappertandend tot een uur of 11. Warme douches hadden ze in die tijd nog niet bij de buitenzwembaden.
In water voel ik mij lekker. Het contact met de natuur, de deining van het water, elke dag weer anders; de meerkoeten, eenden en ganzen die gezellig met je meezwemmen. In dit meer geen waterplanten, geen enge vissen die je schrik aanjagen.
Als zwemmer voel je je zo nietig in het grote geheel.
In maart 2023 ging ik voor het eerst de Galderse Meren in; het water was 5,9 graden. Zo heftig, het deed ongelooflijk veel pijn aan mijn voeten en benen. Dit is niet te doen. De andere dames zwommen (!) al terwijl ik de kant weer opliep. Verdikkie, ik wil dit ook kunnen. Nog een keer een poging wagen, tot aan de knieën. Nee, te heftig, eruit, moed verzamelen en terug, langzaam tot mijn schouders onder water waren. Mijn adem stokte, mijn hart ging als een razende te keer en toch lukte het me om drie slagen te zwemmen. Dat was genoeg voor deze eerste keer.
Ik dank Annette, Babs, Esther, Fleur, Florine, Hester, Laurin, Lisette, Marije en Mirelle voor hun medewerking; mijn zwemgroepje; prachtige mensen waar ik waardering voor heb. Bikkels zijn het!
Geri - 2026
