“Als ik in het water ben, ben ik het dichtst bij mezelf”
Marije (1968) - community manager en keurmerkcoördinator
Zwemt sinds 2015 in de Galderse Meren
Wie is toch die vrouw die alleen zwemt en vaak al weggaat als wij komen? Een aantal vrouwen uit ons groepje kennen haar, Marije. Dat sociale aspect speelt blijkbaar niet bij haar, ze maakt me nieuwsgierig en ik vraag haar of ik haar ook mag interviewen. We spreken af in het bos, wandelend praat ze makkelijker, want ze heeft veel te vertellen.
“Ik zwem al veel langer in open water. Als ik op vakantie ben heb ik altijd een bikini en een minihanddoekje bij me: zodra ik water zie, ga ik erin.
Toen mijn hond Bela nog leefde ging vanaf 1 oktober altijd met haar naar de Galderse Meren. Ik ging af en toe wel in de zomer een frisse duik halen maar in oktober besloot ik om nog door te zwemmen. De temperatuur van het water was best nog goed. Soms ging ik spontaan in mijn ondergoed zwemmen en droogde me dan af met een oude hondenhanddoek.
De eerste herfst was heel bijzonder; ik lag in het water toen er een meisje op een heel groot zwart paard langs kwam. Op enig moment kwam zij naar mij toe en vroeg “wil jij misschien met mijn paard zwemmen? Mijn paard is gek op zwemmen en ik niet. En jij ligt er toch al in. Je zou mij en mijn paard daar een heel groot plezier mee doen”.
Dus ik in mijn rode bikini op dat glanzend diepzwarte paard, met mijn blote voeten in de beugels. Het paard vond het helemaal geweldig, dus die liep zo het meer in en op een gegeven moment merk je dat-ie los is, het paard zwom en ik zat daarop. Magisch! Ik was zo intens gelukkig.
Ik zwem heel intuïtief; dus ik vraag letterlijk aan mijn lijf “heb je zin om te zwemmen?” Meestal is het oké, maar soms zegt mijn lijf “nu maar niet”; meestal als ik niet lekker was of net ziek was geweest. Die eerste winter ben ik niet één keer ziek geweest.
Ik loop heel rustig het water in, maak mijn polsen nat en dan loop ik rustig door. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen, wat de ene keer beter lukt dan de andere keer. Ik ga er ook relatief lang in.
Ik zwem voor de elementen, dus zonder waterschoentjes of -handschoenen, geen muts, geen boei; ik zwem keurig langs het bosje, als ik er kan staan dan kan mij niets gebeuren. En ik zwem het liefst alleen; het voordeel daarvan is ook dat je je nooit hoeft aan te passen.
Met anderen is het heel gezellig, maar ik wil de ervaring beleven; ik wil het van binnen voelen. Het sociale aspect zoek ik dus niet op; eerlijk gezegd ontloop ik het.
Het koudste moment wat ik ooit heb meegemaakt was dat het water net niet bevroren was. Het voorste deel bij het kinderstrandje was wel bevroren. Daar waren mensen aan het schaatsen, terwijl ik bij het andere strandje aan het zwemmen was. Magisch! Ik vind het ook niet zo belangrijk om te weten hoeveel graden het water is. Ik zwem echt op gevoel.
Ik ben licht astmatisch en voel me stukken beter als ik zwem. En ook dat mentale deel; je kunt het niet uitleggen, je moet het ervaren.”