“Het voelt elke keer weer als een kleine outdoor-beleving”
Annette (1966) - reïntegratiecoach en manager
Zwemt sinds 14 oktober 2023 in de Galderse Meren
Als ik bij Annette aanbel, word ik verwelkomd door een blaffende hond. Het is iets van vroeger, maar ik ben dan altijd wat op mijn hoede: wat tref ik aan achter die deur? Mijn zorgen zijn ongegrond want het is gewoon een heel lief beest.
Annette is iets later bij ‘ons clubje’ gekomen, maar ze past er helemaal in. Ik ben benieuwd naar haar verhaal.
“Dat zwemmen is zo aards, het is alsof je terugkomt in je basis. Doordat je merkt dat je de kou kunt verdragen en doorzet, geeft dat vertrouwen. Het is echt iets van jou! Zeker als je in een lastige tijd zit, is dat een fundamentje om op voort te bouwen. Ik ben dus niet gaan zwemmen om het sociale aspect, maar het clubje vrouwen waar ik nu bij hoor voelt als een soort bonus.
In 2011 kreeg ik kanker. Het was een pittige tijd waarin ik lang niet heb kunnen werken. Dankzij een begeleidingstraject bij een reïntegratiebureau kreeg in een plek om werkervaring op te doen. Later kon ik er als coach zelf aan de slag. De meeste van mijn collega’s zijn ervaringsdeskundigen. Dat kan een verleden met kanker zijn, maar ook post-covid of een chronisch aandoening. Het is geweldig om te ervaren dat mensen die in zwaar weer zitten, zich echt anders voelen door te gaan zwemmen. Ik deed dat tijdens mijn revalidatie. Na twee keer een terugval zei de arts dat ik geluk had met zo’n goede conditie.
Omdat ik me in de zomer van 2024 als zwemmer had ingeschreven voor ‘Move to Fight Cancer’ moest er wel worden getraind. Mijn eerste rondje Galderse Meren, twee kilometer in een wetsuit tegen onderkoeling, gaf zo’n kick dat ik sindsdien ben blijven terugkomen, ook in de winter. Ik geniet van de beweging in het water, van de natuur en de seizoenen, en zelfs van de kou. Het voelt voor mij telkens weer als een outdoor-ervaring, een vakantie-injectie. En als het erg koud is, niet nadenken, maar gáán! Ik heb zelfs bij drie graden gezwommen. Dat was magisch, niet zozeer als prestatie maar als verbazing: dat ik dat kán!”