GERI PUT - fotografie

“Sneeuwvlokjes op je gezicht”

Babs (1974) - interne controle medewerker
Zwemt sinds 1 juni 2022 in de Galderse Meren

Als ik haar vraag naar de mooiste ervaring heeft ze een top 3. “Dat mag toch wel?”, vraagt ze met een schalkse lach. Babs is de jongste van ons allemaal, de benjamin. Documentaire ‘The Ponds’ (mannenmeertje, vrouwenmeertje en gemengd meertje, prachtige documentaire, mooie beelden en interessante mensen, aldus Babs) was de aanleiding om het hele jaar door te zwemmen. Met haar rijd ik, na ons gesprek, naar de Asterdplas voor een fotoshoot, een soortgelijk meer maar dan in een stadse omgeving. Op andere dagen neemt zij graag de moeite om te komen zwemmen in de Galderse Meren.

“Meestal zwem ik op vrijdag en kom dan wat later op mijn werk bij een groot telecombedrijf. Ik moet er best een eindje voor rijden, en dan omkleden op het strand, met al dat zand terug in de auto. Maar dan zie ik dat fantastisch leuke clubje meiden weer, met hun eigen clublied, medailles, kruikenzakken en mokken! Ik zou dat niet willen missen. Ik hanteer voor mezelf dan ook de gouden regel dat ik bij twijfel nooit op dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdagochtend voor 8 uur mag beslissen om te stoppen. Dat mag alleen vlak na het zwemmen, als ik me nog heerlijk voel.

Voor de borstcrawl train ik in een wetsuit. Het geeft je een beter drijfvermogen, je ligt hoger in het water en zwemt soepeler en sneller. Heel anders dan bij de schoolslag, waarbij de benen juist wat dieper in het water liggen. Zeker als je in oktober en november een heel rondje Galderse Meren doet, moet je oppassen voor bevriezingsverschijnselen. Dan geeft zo’n wetsuit de nodige bescherming.

Mijn mooiste herinnering is dat we zwommen terwijl het sneeuwde: schoolslag, ogen dicht, stilte om je heen, sneeuwvlokjes op je gezicht, magisch! Als het echt koud is en ik het lastig vind om het water in te gaan, gebruik ik een techniek waarover Julia Roberts vertelde bij Oprah Winfrey. Het komt erop neer dat je uitdagingen altijd met een serene glimlach moet aangaan. Gewoon doen alsóf je blij en gelukkig bent, en je loopt zo het water in.”

Overigens heb ik gemerkt dat ik door ’s winters te zwemmen niet langer last heb van kou. Ik heb een intern kacheltje ontwikkeld, lijkt wel. Of mijn huid is er minder gevoelig voor geworden.

Op een ochtend, het was slecht weer, met sneeuw en harde wind, waren we ons aan het omkleden, toen wandelaars ons zagen. Zij waren helemaal ingepakt: dikke jassen aan, sjaals om, mutsen op. En wij stonden daar in ons badpak. “Wow!”, riepen ze. “We dachten dat wíj́ bikkels waren”.”